Blog

Fişleme komiklikleri

Gün geçmiyor ki yeni bir fişleme vakasıyla karşılaşmayalım. Son olarak bugün gazetelere yansıyan bir "TÜBİTAK çalışanlarına fişleme" meselesi var.  1048 personel “ideolojik solcu, alevi, dinci, Ermeni, Yahudi, ülkücü” gibi etiketlerle fişlenmiş. Listede yer alan bazılarının isimlerinin yanına da “porno sever, kadın düşkünü, kardeşi satanist, metalci” gibi özel yaşamına dair notlar yer alıyor. Her normal insan gibi, bana da çok garip gelen bir uygulama bu. Bu kadar ciddi biçimde olmasa da, günlük hayat içinde hepimiz bir yerlerde bir şekilde fişleniyoruz. Bugün çıkan haberden sonra aklımdan geçti, fişlemeyi yapan şahsın kişisel bakışı ve subjektif koşullar da yazılan fişlemede etkili midir diye.  Hiç düşündünüz mü "beni nasıl fişlerler acep" diye? Vallahi beni izleyerek "zararsız deli. arada kontrol edilmesinde fayda var" gibi bir not düşebilirler. Aklıma bir takım komik fişleme örnekleri geldi:   Fişleme görevlisi zaaflı olursa

• İnanılmaz tatlı göğüslere sahip.
• Kırmızı iç çamaşırı çok yakışır buna.
• Evinde deri kıyafetler, kelepçe, zincir filan varmış. İçim bi tuhaf oldu.
• Bir ömür boyu takip edilesi, her anı izlenesi.
• Her gün farklı bir külotlu çorapla geliyor. Kaç çekmece çorabı var acep. Ahh çoraplarrr!
• Sokakta hanımefendi, mutfakta aşçı, yatakta enteresan.

• İçki masasında dünyalar tatlısıdır.
• Yakışıklı desen değil, sempatik de sayılmaz ama tuhaf bi çekiciliği var.
• Sürekli pembiş pembiş eşyalar alıyor. Ay aynı beeenn! :))
• Dünyalar tatlısı bi kedisi var. Yerim ben onu yerimmm! (iyice manyaklaştı, böyle fişleme mi olur lan!)
• Al karşına sohbet et, öyle bir insan. Onunlayken vaktin nasıl geçtiğini hiç anlamıyo insan.

• Ahh Müjgan ah! Hangi kelimeler yetebilir ki onu anlatmaya! (seviyorsan git konuş be oğlumm!)
• Biliyorum o da beni seviyor. Yarın gidip konuşucam!
• Tertemiz, pırlanta gibi bir kalbi var. Ah bir de beni kabul etse :(
• Birlikte Kaş'ta tatil teklifine de ret cevabı verdi. Dengesiz biri sanırım.
• Son zamanlarda sanırım çok işi var. Ben meşgul etmeyeyim en iyisi onu! (salağa bak, trip atıyor fişte)
• Aynı departmandan mesai arkadaşı Cenk T. ile yakınlığı tespit edildi. Dikkatle izlenmeli.
• Oruspuuuu! (bir yüz bulmadığı kadını kötü ilan eden erkek profili daha)

Babaanne evi: Bir rüyanın anatomisi

Amsterdam’da, kadim dostum Ufuk’un evindeyim. Evdeki lambalar kapalı. Dışarıdan gelen kısık akşamüstü ışığı, yarı örtülü perdelerin arasından sızarak içeri buyuruyor. Eski bir koltukta oturuyorum. Küçük sehpanın üstünde ne zaman oraya konduğunu bilmediğim bir fincan kahve var. Dumanı tütüyor, öyleyse içmeliyim. Ufuk’a, “Eee nerede enstrümanların?” diye soruyorum. Gel diyor. Odalardan birinin kapısını açıyor. Kapı gıcırdıyor. Bu oda salondan da karanlık. Sanki başka bir eve açılıyor. Gözlerim ışığa alıştığında seçebiliyorum siluetleri. Ben çalgıları gözümle ararken, Ufuk elinde üç irice kitapla karşımda dikiliyor. Bir sırt çantasına koyup bana veriyor. Çantayı alırken, biri ismimi söylüyor. Çok yaşlı bir kadın. Yere serilmiş yatakta yatıyor. Bana bakıyor ama sanki görmüyor. Uzun, beyaz, düz saçları ve karanlıkta parıldayan siyah gözleri sadece aklımda kaldı. Eğiliyorum, sonra oturuyorum yer yatağının yanına. Başımı yastığının yanına gömüp, saçlarını okşuyorum. “Erdal, sen çok iyi bir çocuksun” diyor. Ben ağlıyorum. Beyaz saçlarını okşuyorum, sanki ben de beyazlaşıyorum. Ellerim beyazlaşıyor, yüzüm beyazlaşıyor, kalbim, içim her şeyim beyazlaşıyor. Hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. İçim temizleniyor. Ben babaannemi hiç görmedim. Göremezdim, çünkü henüz babam çok küçükken hastalanıp ölmüş. Ve çok güzel. Bu gece, bu rüyada babaannemin evini ziyaret ettim. Onu hasta yatağında, ölmek üzereyken gördüm. Ona sarıldım, saçlarını okşadım, ellerini öptüm ve vedalaştım. Öldüğünde çok gençmiş. Ama bana yaşlı haliyle göründü. Belki benim onu ziyaret etmemi beklerken yaşlandı bu kadar. Babaanneniz sağsa, arayın onu, hemen şimdi. Kırışan elleri ve kırılan sesiyle açsın telefonu. Biliyorsunuz, çok mutlu olacak. Ben babaannemi hiç görmemiştim. Bu gece gördüm. Çok mutlu oldum.

Arz-ı Dîdar

Sandıkta duran besteleri kaydetmenin zamanı geçiyor. Yenilerini yapmak için eskilerden gözüme çarpanları ayıklamalıyım. Bunun için elbette müzik çalışmaya düzenli vakit ayırmam gerekiyor. Hafta sonu uzun zamandan sonra bir başlangıç yaptım. Özkan ve Halkım'la dostluğum 15 yıl öncesine dayanıyor. Birlikte müzik de yaptık bu zaman içinde. Her hafta olamasa bile ayda en az 2 defa buluşup çalışma kararı aldık. Bakın ilk çalışmadan ortaya ne çıktı :) Bu besteyi önceki hafta yapmış ve telefona kaydetmiştim. Cumartesi çalışırken aklıma geldi, çocuklar da sevince kaydedelim dedik. Akustik gitarla solo çaldım ve vokalle araya (01:48) ses verdim. Özkan da akustikle ritm attı. Halkım düzenlemeleri ve diğer eklemeleri yaptı. Bu kaydı, birkaç saat içinde yapılmış bir şarkı olarak dinleyin lütfen. Pek çok hata var farkındayım ama yine de bu haliyle paylaşmak istedim. Şarkıyı aşağıdaki medya çalar sayesinde dinleyebilirsiniz. Erdal Kaplanseren - Arz-ı Dîdar

Çocuk cinayetlerinin sorumlusu devlettir

Ülkemizde çocuklara yönelik cinsel istismar ve şiddet, resmi kayıtların kat kat üstünde bir seviyede. Çünkü çoğu, türlü sebeplerden yasal takibe uğramıyor. Ömrünün çoğunu Anadolu'nun farklı şehirlerinde yargıçlık yaparak geçirmiş bir ağabeyimin anlattıkları kanımı dondurmuştu. Gazetelerin üçüncü sayfalarında gördüklerimizden çok daha fazlası bir yerlerde yaşanıyor ve biz bunlardan haberdar dahi değiliz. Bir defa, her çocuğu kendi çocuğumuz görmedikçe ve kendimizi onlardan sorumlu hissetmedikçe yüreğimiz yumuşamayacak. Bir insan (bakın insan diyorum), bir çocuğun canına nasıl kıyar aklım almıyor. Çocuğa vurulur mu diye düşünürken, "çocuğun canı alınır mı?"ya geldik. Bir çocuğun canını alabilecek kadar vahşileşen bir canlıya "insan" muamelesi yapmak gerekir mi? Mesele salt "cezalandırma" değil; "caydırıcılık" da hesaba katılmalı. İşte bu yüzden, çocuklara cinsel istismar ve şiddete karşı, yürürlükte olan ceza sisteminin ötesinde bir şeyler yapmak gerekiyor. Dün medyaya yansıyan vahşetle ilgili detayları okurken büyük bir travma yaşadım. Uzun süre şokta kaldım. İnsan türüne, "vicdan" denen şeye inancımı tamamen yitirdim. Uyku tutmadı, saatlerce düşündüm. "İnsan denen canlı ne kadar vahşileşebilir"in ucu bucağı yok. İtiraf etmeliyim ki, konu çocuk olduğunda hassasiyetim artıyor. Zalim, vicdandan ne anlar? Öyleyse zalime neden vicdan gösterilsin? Şu haberdeki fotoğraflara bakın. Masum yüzlü Fırat'ın gözlerine bakın. Gözünü kan bürümüş yaratıklara bakın sonra. Onlara insan diyebilir misiniz? Dünyada hiçbir canlı, kendi türüne karşı böyle zalim olmadı. Öyleyse neden yaptıklarından fersah fersah iyi bir muamele görsünler? Sadece o ikisi değil ama... Üvey anne ve üvey anneannesi tarafından akıl almayacak bir vahşetle katledilen Fırat'ın sorumluluğu babasındadır, çevresindeki diğer insanlardadır ve en başta devlettedir. Her şeyi devletten beklemeyelim canım. Bakıma ve korunmaya muhtaç çocuklardan devlet neden sorumlu olsun ki? Kasten sakatlandırılarak sokaklarda zorla dilendirilen çocuklardan da devlet sorumlu değil. Her şey devletin işi mi canım! Kat kat giyinmişken bile üşüdüğümüz havalarda sokakta dilenen anne-babasının kucağında duygu sömürüsü için tutulan çocukları kimse görmedi. Yüzü gözü morluklar içinde dolaşan, okula gönderilmeyen, çalıştırılan çocukları takip etmek devlete mi düşer hiç! Devletin polisi elindeki cep bilgisayarlarıyla sokakta önüne çıkan herkesin kimlik taramasını yapsın, sırf günlük GBT kotasını doldurmak için. Devletin mesaisi bol. Harcayacak yer çok. Neden çocuklarla uğraşsın ki? Kimse kendini öyle kolayca sıyırmasın. Fırat'ın öldürülmesinden direkt devlet sorumlu. Öyle dolaylı filan değil. Bu cinayette devletin payı var. Üvey anne ve anneanne Fırat'ı öldürüp parçaladı ya... Fırat'ın kolunu bir ağaç dibine komşusu bıraktı; kesik başını okul bahçesinin duvarına babası gizledi; bacağını inşaata muhtar attı; gövdesini çukura belediye başkanı itti, kova içindeki kanını bahçeye emniyet müdürü döktü. Fırat'ın gördüğü zulmü bilen, gören, haberdar olan ve buna müdahale etmeyen herkes, Fırat'ın minik bedeninin bir parçasını attı. Fırat'ın kanı oradaki herkese bulaştı. Çocuklarına sahip çıkmayan devlet, onların katillerini yıllar sonra yakalarken bile bunu bir şova dönüştürüyor. Yukarıda bahsettiğim katiller ve işbirlikçileri, Fırat'ın katledilmesinden rahatsız olmayacak. Gece başlarını yastığa huzurla koyacaklar. Hiçbiri yaşamayı hak etmiyor. Hiçbiri, Fırat'ın artık soluk almadığı bu dünyaya ait değil. Onlardan tiksiniyorum. Midemi bulandırıyorlar. Emin olun, o çocukların minik elleri yakanızı bırakmayacak. İyice bilin ki, bir çocuğun uğradığı zulme tanık olup da sessiz kalan herkes katildir. Fırat'ın katilleri devletin şefkatli kollarında artık. Devlet baba, çocuklarına göstermediği korumayı, onların katillerine gösteriyor.

Kaldırımda yürümek

Yeni şehirlerin kaldırımları, binaları gibi eksik ruhlu. Eskiliği korunmuş şehirlerin kaldırımları ise sizlere hikayeler sunar. O kaldırımlarda elleriniz cepte, bir şarkı tutturup adımlarınızı kolaylaştırabilirsiniz. İstanbul'un kaldırımları genellikle dar, hasarlı, gereğinden yüksek , ayrıca otomobil ve dükkanların işgali altında. Sıklıkla kaldırımdan yola inmeniz gerekir. Üstelik ne yazık ki insanımız, -çoğunlukla- trafikte nasılsa kaldırımda yürürken de öyle. Anlayışsız, kaba ve bencil. Otomobille yol vermeyen, yaya iken neden yol versin ki? Medeniyetin göstergesi işte böyle yaşamsal detaylarda gizli. Kaldırımlar benim hikaye alanlarım. Herhangi bir yön belirlemeden gezip durduğum zamanlar var. Örneğin dün. Sağanak yağmur henüz sona ermiş, yol kenarlarından akmaya ve çatılardan dökülmeye devam ederken kendimi sokağa attım. Yürüdüm, yürüdüm, yürüdüm.  

Konuşmalar, susmalar

Konuşan ama aslında durmaksızın susan insanlar tanıyorum. Anlatıyor, gülüyor, gayet mutlu görünüyor. Onun bakışlarını dinlediğimde (kalbini dinler gibi ama!), esasında ne denli suskun ve dalgın olduğunu anlayabiliyorum. Konuşurken aslında susuyor, gülümserken aslında dalıyor. Görüyorum, şahit oluyorum bu süse. İçinizdeki derin hüznü coşkuyla, kahkahalarla, sarılmalarla, esprilerle sarıp sarmalıyorsunuz bazen. Biliyorum biliyorum, hiç saklamaya çalışmayın. Kahkahalarla süslediğiniz o susmaların halet-i ruhiyesi iyiye işaret değil bilesiniz... İçinizden geçenleri görmezden gelmeye çalışıyorsunuz. Kendinizi bir yalana inandırıyorsunuz. İnandırmak istiyorsunuz. İçeride kopan fırtınaların, sellerin, depremlerin, yangınların dışarı taşmasına izin vermiyorsunuz. Patlayan volkanların kül bulutlarıyla zehirlenmeyi göze alarak. Bir yerlerde bir imdat freni arayıp arayıp duruyorsunuz. Hayata asılmak tehlikeli ve yasaktır. Dışarıdan bakanlar içeride neler olduğunu asla fark edemez. Daha doğrusu öyle sanıyorsunuz. Halbuki size yakından bakmasını bilenler, dalmalarınız ve cümlelerinizin içine usulca serpiştirdiğiniz sözcükler sayesinde içinizdeki şifreleri bir bir çözerler. Yalnızca onlar anlar, anlatmadıklarınızı. O coşkun manzaranın altındaki bulanık denizi, o denizde yüzen balığı ve o balığın yorgun gözlerini. Hani coşkun ve köpürerek akan nehirler vardır ya. Dışarıdan bakanlar, gürül gürül akan neşeli bir nehir görüyor. Halbuki size yakından bakmasını bilen insanlar, aslında o gümbürtünün hemen altında yatan durgun hüznün ayırdına varır. Su, hiç umulmadığı kadar dingindir. Sakin, sessiz ve güzel. [caption id="attachment_766" align="aligncenter" width="450" caption="Fotoğraf: Ufuk Lüker"][/caption]