29.01 2012İnsan en çok sevildiğini, özlendiğini, âşık olunduğunu duymaya ihtiyaç duyuyor galiba. Bir beklenti duygusu ziyaret edip duruyor, belli zamanlarda. Güzel sözler hep yerine getiricidir. Cemal Süreya'nın bir şiirinde dediği gibi, "aşklar da bakım istiyor" elbet.
Sevildiğini bilen insan bunu neden duymak ister ısrarla? Bilhassa kadınlar önemser bunu. Ne kadar zaman geçse de, her hallerinden bilseler de isterler duymayı. "Seni seviyorum"un türleri olduğunu bilirler. Kadınlar çok daha iyi görür sözcüklerle. Belki de yazarların çoğu erkek. Fakat kadınlar kadar iyi okuyamaz erkekler, sözcüklerin şifrelerini onlardan iyi çözemezler. Bu yüzden erkeklerin söylerken farkına varmadıklarını, onlardan önce bilir sezgileri güçlü kadınlar.
Bir kadın sevildiğini, özlendiğini, dolu dizgin aşık olunduğunu neden duymak ister defalarca? Bence bunun iki önemli sebebi var. İlki kadınların sözcükleri okuma becerisinde saklı. Her bir sesin tonlanışındaki armoniyi, insan kulağının duymakta zorlanacağı frekansları kalbiyle duyar kadın. Seni seviyorumun, seni çok özledimin, aşığım sananın ne kadar derinlerden söylendiğini, öncekilerden farkını anlar. Kadının zihninin bir yerinde tuttuğu bir zaman çizelgesi vardır. Bu çizelgenin farklı noktalarına koyar aşkının iniş çıkışlarını. Görülmez işaretler vardır. Erkeklerin (ve benim de) anlam veremeyeceği, kavramsal olarak bir yere koyamayacağı işaretler... Davranışlardan ve en çok da sözcüklerden toplarlar o delilleri, her biri özenle zaman çizelgesinde alır yerini.
Söylemelerin bir diğer sebebi -belki de sonucu demeliyim-, kadının içinde gizli. Kadınların hisler konusundaki ustalığı sadece erkeklerle ilgili değil elbet. Kendi hislerinin de ustasıdır kadınlar. Bir saat tamircisi gibidirler bu bakımdan. Seni seviyorumun, seni çok özledimin, aşığım sananın sonuçlarını, ruhundaki yansımasını, yankısını bilirler. O eski heyecanı kim duyumsamak istemez her defasında! İlk dokunuşlardaki o kendini ölecek gibi hissetme hâlini yıllar sonra da yaşamak mümkün müdür? Bunu da işaretler kadın, o uzun zaman çizelgesinde. Bir tane adam için, bir tane kendisi için.
Ona söylemenin, basit bir mutluluk, olağan bir romantizmden çok daha fazlası olduğunu bilen erkekler asla geçiştirmezler bu ritüeli. Her zamanki gibi sevilmek istemez kadınlar. Her defasında farklı renklerle, farklı seslerle sevilmek isterler ve her öpüşmede bir başka koku ve tat ararlar. Binlerce seni seviyorum, seni özledim, aşığım sananın arasındaki farkı anlayabilirler. Bu yüzden bir erkek, içinden gelmeyecekse hiç söylemesin daha iyi. Bu sayede sadece bir defa kırmış olur.
read more 
Uzandım koltuğa. Ellerimi başımın altında kavuşturdum. Şimdi fark ettim, avizenin üç lambasından sadece birinin yandığını. Diğer ikisi kim bilir ne zaman bozuldu.
Uzanmıştım koltuğa evet. Ellerimi başımın altında kavuşturmuştum ya. İşte o gün doğum günümdü. Yan odada Bob Dylan çalıyordu. Mr. Tambourine Man’i söylüyordu. Bu şarkı, bir doğum günü hediyesi. Teşekkürler Bob, teşekkürler.
Hey Tamburi Efendi, bir şarkı çal bana
Uykulu değilim ve gidecek bir yerim yok
Hey Tamburi Efendi, bir şarkı çal bana
Sabahın şıngırtılı gürültüsünde seni izlemeye geleceğim
Hey Tamburi Efendi, bir şarkı çal bana
Siyah beyaz olsun eski şarkılar gibi
Hani New Orleans yollarında yük treni
Hani bir vagonun tepesinde iki gezgin
Rüzgarda inleyen bir ağız mızıkası
Hey Tamburi Efendi, hadi bir şarkı çal bana
Yatakta sırtını dönmenin yüzlerce yolu vardır. Çoğu davet edicidir, bazılarıysa ruhsuz. Bir de yanılgıya pay bırakmayacak şekilde uzaklaşmayı ifade eden bir sırtını dönmeden söz edebiliriz. Böyle zamanlarda, sırt kemikleri zırh gibidir.
Ona dokunamazsınız, ulaşamazsınız. Bir kalenin surlarında dalgalanan kararlı bir bayrak gibidir. Çaresizliğin sesi çarpar kalenin duvarlarına. Kurşun kadar ağır, zırh kadar sert, kılıç kadar keskin.
