Yeşil çimende söylenen şarkı
1997'de üst komşum, arkadaşım, meslektaşım Uğur Uluocak sayesinde tanıdım Tom Waits'i. 6 CD'sini vermişti bana. Kaydedip geri götürdüğümde, "sende kalmasını istiyorum" demişti. Aradan 6 yıl geçti, Uğur'u Kazakistan'da bir tırmanışta kaybettik. Ben o sırada Rusya'daydım. Kara haber geldiğinde inanamadım. Gitmeden bir hafta önce buluşmuştuk. Darmadağın oldum. Uğur'u yazacağım uzun uzun, sanırım henüz hazır değilim.
Uğur'u kaybetmemizin ertesi senesi, Tom Waits yeni bir albüm çıkardı: Real Gone. Hızır gibi yetişmişti yine Tom. Her biri birbirinden etkileyici şarkılarıyla beni büyülemişti. Fakat onlardan biri, diğerlerinden farklıydı her şeyiyle: Green Grass. Eminim Tom Waits için de benzer bir farklılığı var. Bu şarkıyı Tom Waits adına Uğur Uluocak'a ithaf ettim. Bence buna hakkım var. Uğur'u tanısaydı, eminim Tom da bunu yapardı.
Geçtiğimiz sonbahar, San Francisco'da nemli çimlerin üzerinde uzanıp Golden Gate'in üzerindeki sisin dağılmasını beklerken bu şarkının aklıma gelmesi şaşırtıcı değildi benim için. Fotoğrafı da o an çektim cep telefonumla.
O kadar güzel bir şarkı ki, farklı yorumlarıyla da büyük ilgi gördü. Öyle ki, Cibelle yorumu Tom Waits'inkinden fazla biliniyor. YouTube'da izlenme sayısı 3 kat fazla. Fakat ben yine de, 2004'ün soğuk bir sonbahar akşamında taşınabilir CD çalarımla ilk dinlediğim o akşamın hatrına Tom Waits'ten dinlemeyi daha çok seviyorum. Maçka Parkı'ndaki çay bahçesinde oturup hatırlamadığım kadar uzun süre, içinde çok sevdiğim bir dostumun olmadığı hayatı seyretmiştim.
Bir zamanlar bir kalbim vardı Yasla başını olduğu yere Avuçla beni örten toprağı Uzan yeşil çimenlere Hatırla beni sevdiğin zamanları Yaklaş, çekinme öyle Dur yağmurlu göğün altında Ay yükselmekte ve geçerken tren, ben düşeyim aklına At üstümdeki çalı çırpıyı kenara ve bizim şarkıyı mırıldan Bir hava kabarcığıyım artık içinde süzülüp dolanan Dur öylece gölgemde Artık her şeyde ben, bende her şey Rüzgar gülünde bir haller Yağmur kokusu var havada Toplayıp yıldızları tanrı saçtı etrafa Kuş mu, çiçek mi, varamıyorum farkına Kurtulamayacaksın asla benden ve o dönüştürecek beni bir ağaca Gitme daha, ayrılma benden Anlat göğün güzelliğini bana ve eğer çökerse üstümüze o mavilik Sana sözüm olsun ki koşacağız ardıç kuşlarının peşi sıra Bir zamanlar bir kalbim vardı Yasla başını olduğu yere Avuçla beni örten toprağı Uzan yeşil çimenlere Hatırla beni sevdiğin zamanlarıread more
Denizin kıyısına vurmuş çöpler gibi. Yıllar sonra çıkar belki karşımıza. O zaman içinizden bir gemi geçer. O gemide el sallamaktadır belli belirsiz birileri. Yirmili yaşlar artık çok uzaktadır. Yenik bir komutanın, sağ kalan askerlerine "geri çekilin" emrini vermesi gibi çekiliriz kendi zamanımıza. Bize kalan tek şey yaşamakta olduğumuz zamandır. Geçmiş zaman, zaman değildir aslında.
Charles Aznavour'un en sevdiğim şarkılarından biri bu hikayeyi anlatır. "Daha dün, yirmi yaşındaydım" diye başlar. Jean-Marc Vallée'in 2005 yapımı C.R.A.Z.Y. adlı filminde, babası Zac'a yirminci yaş gününde bu şarkıyı söyler (daha doğrusu pikapta çalan Aznavour'a eşlik eder) ve "Bu şarkı senin için yazılmış" der. Aslında bu şarkı 20'li yaşların o hoş başıboşluğu, o tatlı serseriliği, o özlenen tazeliği için de yazılmıştır. Zac için ve yirmili yaşlarına, uzaklaşan bir gemiye el sallar gibi bakanlar için...
Ne tesadüftür ki, bu şarkının süresi tam olarak 2 dakika 20 saniyedir...